لفظ در معنای حقیقی خود به کار رفته باشد، نه در معنای مجازی. مثلاً اگر بگوییم «دستش را روی کتاب گذاشت»، لفظ «دست» به معنای حقیقی خود (عضو بدن از مچ تا نوک انگشتان) دلالت مطابقی دارد. اما اگر بگوییم «دست روزگار بر سرش سنگینی می‌کند»، لفظ «دست» به صورت مجازی به کار رفته و دلالت آن مطابقی نیست.
لفظ برای تمام معنای خود وضع شده باشد، نه برای بخشی از آن. مثلاً لفظ «انسان» برای «حیوان ناطق» وضع شده، نه فقط برای «ناطق» یا فقط برای «حیوان».
هیچ قرینه‌ای بر خلاف دلالت مطابقی وجود نداشته باشد.
نظرات